Բնապահպանական աշխարհագրություն — Դաս 1
Սալերի տեկտոնիկան Երկրի մասին գիտության միավորող տեսությունն է, որը բացատրում է երկրաբանական առանձնահատկությունների, ինչպիսիք են երկրաշարժերը, հրաբուխները, լեռնաշղթաները և օվկիանոսային ավազանները, բաշխվածությունը։ Երկրի լիթոսֆերան բաժանված է մոտավորապես 15 խոշոր տեկտոնական սալերի և մի քանի ավելի փոքրերի։ Այս սալերը շարժվում են տարեկան 1–10 սանտիմետր արագությամբ։ Սալերի սահմանները դասակարգվում են երեք տեսակի՝ դիվերգենտ (տարամիտ), որտեղ սալերը հեռանում են միմյանցից և ձևավորվում է նոր երկրակեղև (օրինակ՝ օվկիանոսի միջին լեռնաշղթաները), կոնվերգենտ (զուգամիտ), որտեղ սալերը բախվում են՝ հանգեցնելով սուբդուկցիայի, խրամատների, հրաբխային աղեղների և լեռնաշղթաների առաջացման (օրինակ՝ Հիմալայները), և տրանսֆորմային, որտեղ սալերը հորիզոնական ուղղությամբ սահում են միմյանց կողքով (օրինակ՝ Սան Անդրեասի խզվածքը)։